RECENZJA: The New Monuments - Long Pig

RECENZJA: SYNY - Orient

RECENZJA: Danka Milewska - Sonoformy

RECENZJA: Young Fathers - White Men Are Black Men Too

RECENZJA: RSS B0YS - HDDN

RECENZJA: Arszyn / Duda - Automata

RECENZJA: Schloss Mirabell - Ghosthour Diary

RECENZJA: Warstadt - Warstadt

RECENZJA: Jachna/Buhl - Atropina

Recenzja: LXMP – "Back to the Future Shock" (2013, Lado ABC)

Kto powiedział, że powroty są ciężkie?

Recenzja: Yoko Ono / Kim Gordon / Thurston Moore - "YOKOKIMTHURSTON" (2012, Chimera)

Mistyczne doznanie czy przeintelektualizowany gniot? Jak wypada kooperacja Yoko Ono z Thurstonem i Kim z Sonic Youth?

Recenzja: Niechęć - "Śmierć w miękkim futerku" (2012, Wytwórnia Krajowa)

Jeden z lepszych debiutów jazzowych ostatnich lat.

Recenzja: s / s / s - "Beak & Claw" (2012, Anticon)

Recenzja: s / s / s: Beak & Claw. 

Die Antwoord – Ten$ion (2012, Zef Recordz)

Sophomore Die Antwoord pozostawia jednak t r o c h ę do życzenia.

Kiev Office - "Miłosz Cię Kocha" (2011, Nasiono)

Będzie krótko, bo krótka to EP-ka. Fajnie, że po świetnym Anton GlobbaMiłosz Cię Kocha dostaliśmy bardzo konkretny deser pod postacią

 

Florence and the Machine - "Ceremonials" (2011, Universal Republic)

Mistrzyni ceremonii czy ceremoniału?

Tom Waits – „Bad as Me” (2011, Anti-)|

Czy po prawie czterdziestu latach od debiutanckiego albumu Waitsa da się znaleźć jeszcze cokolwiek zaskakującego?

Kram Ran - "The Idiot Prince" (2011, Steak Au Zoo)

Hipsterskich tematów na FYH! ciąg dalszy. Tym razem artysta z 78 słuchaczami na sławnym i kochanym przez wszystkich last.fm, a przy okazji muzyk utalentowany i pomysłowy. Kram Ran - o nim na bank nigdy nie zrobi się głośno, chociaż głośno zagrać potrafi.

Boots Electric - "Honkey Kong" (2011, Dangerbird Records)

“I want you so hard/ I want you so good” śpiewał w Eagles Of Death Metal w swoim chyba najbardziej znanym utworze. Teraz jest jeszcze gorzej, bo jak inaczej nazwać to: „Just use your finger baby and still the bleeding don’t stop”. Niemniej mamy do czynienia z płytą kapitalną, przemyślaną i pełną życiowych refleksji. Yyy, traktujmy Boots Electric jako kolejną formę żartu. Ale za to jakiego?!

 

Björk - "Biophilia" (2011, Nonesuch)

Björk po raz kolejny udowadnia, że braku kreatywności zarzucić jej absolutnie nie można. Wymyka się z wszelkich ram, w które ktokolwiek chciałby ją zamknąć.