RECENZJA: Organizm - Plaża Babel

RECENZJA: Bye Bye Butterfly - Do Come By

RECENZJA: Girl & Nervous Guy - Shake The Tree

RECENZJA: LA Priest - Inji

RECENZJA: Colostrum - Respawn

RECENZJA: SoundQ - Xanadu

RECENZJA: Susanne Sundfør - Ten Love Songs

RECENZJA: We Draw A - Moments

RECENZJA: Mynth - Polar Night

RECENZJA: Manoid – Synestezja EP

RECENZJA: Rubber dots - MKULTRA

RECENZJA: Kele - Trick

RECENZJA: The Natural Born Chillers - TNBC

RECENZJA: The Horrors - Luminous

RECENZJA: ASTR - Varsity EP

RECENZJA: Pillar Point - Pillar Point

Austra - "Feel It Break" (2011, Domino)

Kiedy parę miesięcy temu pierwszy raz usłyszałem i zaprezentowałem Wam debiutancki singiel synth-popowego tria Austra pt. Beat And The Pulse, od razu zapragnąłem czegoś więcej – całej, długogrającej płyty. Tak naprawdę to liczyłem na kanadyjską odpowiedź na niedościgniony duet The Knife. Jednak kopii Szwedów nie otrzymałem, a to chyba dobrze bo rodzeństwo Andersson jest tylko jedno, a Austra może pochwalić się naprawdę oryginalną i ciekawą twórczością.

Metronomy - "The English Riviera" (2011, Because Music)

The English Riviera jest trzecią długogrająca płyta w dorobku kapeli Metronomy. Po dość dużym sukcesie drugiego krążka, który był promowany przez równie udane teledyski (A Thing For Me), przyszedł czas na udowodnienie tego, iż zespół ten jest obecnie jednym z najciekawszych przedstawicieli muzyki około Indie-rockowej w Wielkiej Brytanii. Nie trzeba się specjalnie interesować angielska scena, żeby wiedzieć, iż większość formacji gra bardzo do siebie podobnie i że bardzo trudno jest się wybić chcąc grać tam niezależnie.

Co innego Metronomy.

Lykke Li - "Wounded Rhymes" (2011, LL Recordings)

Po muzykach wydających druga płytę zawsze oczekuje się tendencji wzrostowej… albo chociaż tego, że artysta zaprezentuje coś innego ale równie ciekawego w porównaniu z debiutem. To samo tyczy się zarówno wykonawców popowych jak i tych mniej „mainstreamowych”. Jeśli chodzi o Li Lykke Timotej Zachrisson (bo tak brzmi jej pełne nazwisko), to na pewno nie można przypisać jej do rynku muzyki popularnej… dla mnie, tym co ta urocza szwedka sobą reprezentuje jest ciekawy i przyjemny dla ucha „alternatyny pop”(tak wiem, to oksymoron) z pazurem.

I Blame Coco - "Constant", czyli pop dobrze skrojony + niesamowity głos Eliot Pauliny Sumner...

... ale tylko.. dobrze.. albo i dostatecznie. Debiutancki album dwudziestoletniej córki Stinga, nie powala na kolana. Jest kompilacją poprawnych elektro-popowych kwaków, które nie zachwycają oryginalną stylistyką czy charakterem.Wydaje się że szorstki głos Coco bardziej pasowałby do surowej muzyki rockowej albo bardziej alternatywnej, eksperymentalnej elektroniki. Ale z tym akurat nie jest tak źle, ponieważ wokal fajnie kontrastuje ze skocznymi rytmami które mu towarzyszą. No cóż, Coco mając takie zaplecze genetyczne trudno żeby miała głos zły, powiem nawet że jest on świetny. Ale, tylko tyle.... płyta wydaje się za słodka.. zbyt dużo tu synkopowanych bitów rodem z lat 80, które się bardzo szybko nudzą... chyba tylko raz ]udało mi się ją przesłuchać od początku do końca. Zamiast tego wolałem puścić sobie tylko moje ulubione piosenki, a mianowicie: Only Love Can brake Your Heart (bardzo przyjemny, zaskakujący, jakby sprzed dwudziestu lat), Selfmachine, Caesar (gościnnie Robin)  i  bardzo taneczny Quicker i wyprodukowany przez Sub Focusa Splash .... którego, niestety na tej płycie nie znajdziemy...bo Coco występuje w nim jedynie gościnnie.. ale jest świetny więc uznałem że warto o nim wspomnieć.
Widać że Coco dopiero się rozkręca, mam nadzieję że jej następne produkcje będą bardziej wartościowe i porywające.... szkoda jej głosu, jeśli byłoby inaczej.
5

Tu, dla porównania dwie wersje Only Love Can Brake Your Heart:

gitarowa: http://www.youtube.com/watch?v=6Vz5BeSeZcI

i, nie gitarowa: http://www.youtube.com/watch?v=-4yweON2N74


wojtek!