RECENZJA: Forget about Julia - Forget about Julia

RECENZJA: Marika Hackman - We Slept At Last

RECENZJA: Halla Norðfjörð - The Bridge

RECENZJA: Daniel Spaleniak – Dreamers

Recenzja: Marika Hackman - Sugar Blind EP

Recenzja: Haim - Days Are Gone

Recenzja: Lilly Hates Roses - "Something to happen" (2013, Sony)

Bez erotyki o wszystkim, co intymne.

Recenzja: Laura Marling - "Once I Was an Eagle" (2013, Virgin)

Dwadzieścia trzy lata na karku i czwarta długogrająca płyta. Kariera Laury Marling może robić wrażenie. A nowy album to kolejny dowód na jej geniusz.

Recenzja: Patrick The Pan – "Something of an End" (2013, własne)

Patrick The Pan, czyli o tym, że folk w Polsce to nie tylko górale i sample podebrane im przez Brodkę. 

Recenzja: Nathalie and the Loners – "On being sane (In insane places)" (2012, Antena Krzyku)

Natalia kwitnie artystycznie, krystalizuje swoje podejście do muzyki i coraz umiejętniej ubiera się w melodie.

Recenzja: Marika Hackman - "Covers EP" (2012, własne)

Marika Hackman - folkowe objawienie z Londynu.

Recenzja: Enchanted Hunters - "Peoria" (2012, Antena Krzyku)

Jeśli jednym zdaniem miałbym określić Peorię, brzmiałoby ono tak: „Peoria to w miarę wyrównana i ładna płyta”. Kilkoma słowami recki napisać się nie da, więc analiza będzie kapkę dłuższa.

Recenzja: Dry the River - "Shallow Bed" (2012, RCA)

Możecie dać niani wolny wieczór, w kwestii kołysanek wasze dzieci zadowolą się debiutem Dry The River.

Laura Marling - A Creature I Don't Know (2011, Virgin)

Melancholijny i wręcz ciężki od nadmiaru smutku folk młodej Laury to jedna z piękniejszych rzeczy, jakie przytrafiły się w tym roku.

The Head and The Heart - The Head and The Heart (2011, Sub Pop)

Folk-pop w amerykańskim wydaniu, czyli coś, co znamy, co jest popularne, a co jest tak naprawdę średnie.

 

Forest Swords – Fjree Feather(2009/2011, No Pain in Pop)

Odgrzewanie kotleta nie zawsze wychodzi na dobre. Matthew Barnes zaryzykował. Dla tych, którzy artystę kojarzą tylko z Dagger Paths będą to dźwięki swojskie, które znamy. Sęk w tym, że pierwsza EP-ka Anglika była trochę inna – głośniejsza, głębsza i… mocniejsza.

 

Noah And The Whale – „Last Night On Earth” (2011/Mercury Records)

Last Night On Earth, to już trzeci album w dorobku indie-folkowej kapeli z Londynu. Noah And The Whale nieprzerwanie od 2006 roku dostarczają nam świetnej muzyki pełnej pozytywnej energii i dobrych emocji. Dwa pierwsze albumy były świetne, pierwszy prosty acz niesamowicie bogaty w świeże i nowe muzyczne doznania, drugi troszkę bardziej skomplikowany i ambitniejszy ale równie miły. 

Czy jednak najnowszy LP dorównał swoim poprzednikom?

Asia i Koty - Asia i Koty EP (Nasiono Records, 2010)

„Warszawo! Idź do diabła!”. Stolicą polskiego niezalu powoli staje się inny rejon (nie, nie chodzi mi o Poznań i Muchy). O co chodzi? O Trójmiasto. Polskie morze daje nam nie tylko coraz słabszego line-uppowo Open’era, sinice, martwe ryby, mocz w wodzie, ale przede wszystkim dobre alternatywne zespoły.





Po takich projektach jak Kyst, Folder, Cieslak i Księżniczki, czy Coldair (o Ściance nie wspominamy, to zbyt oczywiste chyba) przyszedł czas na solowy projekt wokalistki Folderu, Joanny Kuźmy – Asia i Koty. Tak, tak. I nie,nie. Tak – projekt jest solowy. Nie – w ‘zespole’ nie ma kotów. Tutaj nie ma nawet zespołu. Jest sama Asia i gitara. I spokój. I smutek. Bo jej muzyka, to w głównej mierze melancholijne dźwięki. Takie, których najlepiej słucha się, gdy już nadejdzie mrok.

Wydana w końcówce roku EP-ka zatytułowana po prostu Asia i Koty zawiera tylko cztery nagrania. Niestety cztery, bo Joanna Kuźma już od pierwszych sekund otwierającego krążek Hazy Morning wprawia słuchaczy w depresyjny klimat. A to za sprawą smutnych melodii i jej niesamowitego głosu. I talentu. Bo tego podważyć nie można. Słuchając jej „AŻ” czterech przygnębiających piosenek do głowy przychodzą skojarzenia z Cat Power. No i w sumie te „Koty” w nazwie. Coś na rzeczy jest.

FYH! będą kibicować Asi i jej Kotom, bo czystej dobroci płynącej z jej tekstów trzeba kibicować!

7

Piotr Strzemieczny