Shapes - Monotony Chic (2011, Big Scary Monsters)

Brudne, mocne i debiutanckie ­-  takie jest Monotony Chic.

Setting The Woods On Fire - Ruins EP (2011, Engineer Records)

Energicznie, z życiem i mocno. Ruins to klasyczna pozycja dla każdego fana post-hardcore’u.

Jesteśmy sentymentalni: Enter Shikari - Take To The Skies (2007, Ambush Reality)

Sentymentem można darzyć Celine Dion, Lionela Richie, Tupaca, Five Horse Johnson, Tesle (tych wykonawców, no, może poza Shakurem, nie polecam), można także pierwszą długogrającą płytę Enter Shikari.

Ed Wood - Anal Animal (2010, Lado ABC)

Decydując się na najnowsze wydawnictwo bydgoskiego duetu Ed Wood trzeba mieć na uwadze, że co wrażliwsze uszy i osoby o słabych nerwach nie powinny: a) słuchać Anal Animal; b) słuchać Anal Animal w nocy; c) słuchać Anal Animal w nocy w samotności; d) przed słuchaniem trzykrotnie przeżegnać się i zmówić paciorek, włączyć płytę w ustawionym na ‘mute’ odtwarzaczu i uciec z domu. Gdzie? Np. do Iławy (nie wiem co mam do tego miasta). Te warianty skierowane są do, hmmmm, muzycznych dyletantów i pozerów, którzy uważają, że znają się na najlepszej muzyce.

Jeśli zaś chodzi o osoby, których słuch/gust wyrobił się poprzez delektowanie się odgłosami uderzającego o asfalt żużlu i betoniarki pracującej o poranku z jednej strony, a muskanie motyla w dzień i ciem o zachodzie słońca, to właśnie tym osobom Ed Wood polecamy, bowiem wydany pod koniec 2010 roku krążek to znakomite połączenie hałasu i melodyjności.

I See Stars

Różne są gatunki muzyczne, doprawdy. Słyszeliśmy o chiptune, o 8-bit, 16-bit, emo (sic!), pora usłyszeć także o takim tworze jak… NINTENDOCORE! „Kurde, co to?” spytacie. A odpowiem Wam, że… zło wcielone. Ale żeby oporządzić ten rodzaj twórczości, zahaczmy o I See Stars, pochodzący z Warren (Michigan) sześcioosobowy zespół.

Co takiego fajnego grają I See Stars? Hmm, jeśli screamo uznać za „coś fajnego”, to grają właśnie emo. Do tego należy dodać trochę post-hardcore’u (tego w złym wydaniu). A wszystko urozmaicone elektroniką na podobieństwo gier komputerowo-konsolowych.

O, właśnie takie fajne są ich kawałki. Ogólnie pan wokalista (Devin Olivier) bardzo, ale to bardzo lubi zdzierać sobie struny głosowe i w irytujący sposób zawodzić. Nie to, że nie lubię, gdy wokal się drze, bo w niektórych przypadkach to fajne, powiem więcej – jara mnie to. Potrafi wprawić w dobry nastrój, napędzić do działania. Ale I See Stars robią to nieudolnie, męcząco. Co z tego, że niekiedy gitara brzmi w miarę OK., że pałkers się stara wybić spoko rytm, skoro to wszystko, razem wzięte, jest do dupy?

Analizy piosenek nie będzie – po prostu nie ma sensu. To jest zły zespół. Tak, jak durną nazwą jest nintendocore. Albo Nintendo albo post-hardcore. Proste, nie?

A jeszcze tak w obowiązku dziennikarskim – zespół wydał dwie płyty. W 2006 roku EP-kę „ Green Light, Go!”, a w 2009 już long play’a – „3D”.

Sprawdź ich twórczość tu

Ocena: 1.5/6 (ta połówka to za nazwę, bo przecież "gwiazdki są fajne i są emo")

Deser

Me vs. Hero - Days That Shape Our Lives

Kojarzycie soundtracki do amerykańskich filmów o nastolatkach? Taki no kalifornijski punk, trochę screamo w fuzji z popem. Szybka perkusja, mocne riffy gitarowe, raz śpiew melodyjny, raz wykrzykiwanie. Ot, cała sztuka. Słuchając Me vs. Hero mam wrażenie, że te wszystkie dźwięki, te piosenki już gdzieś były, kiedyś je usłyszałem w jakimś American Pie część 15, czy Wiecznym Studencie. 

Chłopacy swoją twórczością na kolana nie powalają, nie odkrywają nowego kontynentu, świata nigdy nie podbiją (co, niestety, prawie się udało takim cudom jak Green Day, Blink 182, Fall Out Boy czy inne Good Charlotte, chociaż oni mieli z 2-3 fajne piosenki).

Najnowsza płyta pochodzącego z Blackpool (tam gra ten klub z Premier League, który kilkoma meczami zadziwił całą Anglię – taki maly offtop) kwartetu to właśnie taki typowy pop punk – tu mocniej zagramy, tam zwolnimy, tu z kolei pałkers przypieprzy, a w następnej piosence coś dla zakochanych, żeby potrzymali się za łapki, albo zatańczyli wtuleni w siebie „wolnego”. Na „Days That Shape Our Lives” nie brakuje także domieszki znanego wszystkim screamo.

Pojedynczych kawałków, przykro mi, ale nie opiszę, bo po prostu wszystkie są dla mnie takie same – nijakie. Wokal podrze się pół piosenki, za chwile pośpiewa melodyjnie. Po tej płycie mam prawdziwą pustkę emocjonalną w głowie. Nic mnie nie zachwyciło, nic zgorszyło. Bo ja to wszystko już słyszałem – na płytach innych zespołów.

Ocena: 2/5

Deser