Kolejna nie nowość, ale rzecz warta uwagi. Już nie taki młody raper, Professor Green, zawitał dziś na naszego bloga. I fajnie, bo jego debiutancka płyta "Alive Till I'm Dead" (Jezu, kto wymyślił ten tytuł?!) to klasyczna pozycja z działu UK Hip-Hop/Grime.
Wróć. Inaczej. Pamiętacie Lady Sovereign? Ale nie z tej ostatniej płyty ("Jigsaw") i koncertu w Królikarni. Tak? To dobrze. To teraz zamknijcie oczy i wyobraźcie sobie jej męską wersję, starszą o dwa lata, mającą lekką(?) wadę wymowy. Już? No, to otrzymujemy Professora Greena. Młodego rapera ze wschodniego Londynu, który dopiero teraz debiutuje swoim materiałem zatytułowanym "Alive Till I'm Dead" (kto do cholery wymyśla te tytuły?).
Professor Green to raper, którego pamiętam jeszcze z 2007 roku, kiedy gościnnie występował na zremixowanym przez The Streets kawałku The Twang "Either Way" (
tu możesz odsłuchać). Green, wtedy młody, wyglądający jak dzieciak, spodobał mi się, ale nigdzie nie mogłem znaleźć jakichś jego produkcji. Z wyglądu niewiele się zmienił (głównie doszły dziary), ze stylu rapowania już jednak tak. Oczywiście na plus.
Brytyjski HH jest o tyle fajny, że wykonawcy nie boją się bawić w łączenie styli. I "Alive Till I'm Dead" to klasyczna pozycja z działu UK Hip-Hop/Grime. 12 kawałków Stephena Paula Mandersona to przekrój przez ulubione brzmienia Brytyjczyków - jest UK Garage, Dubstep (jeszcze w nie najlepszym wykonaniu, ale jednak jest), Breakbeat, dub reggae. Są także tradycyjne hip-hopowe beaty.
Za produkcję płyty wzięły się takie osoby, jak Mike Skinner (to on wyszedł mu z propozycją nagrywania dla jego labelu The Beats), Lily Allen i Plan B. Na featuringach usłyszeć możemy wspomnianą przed chwilą Allen, Example, Labirynth czy Maverick Sabre.
Co możemy zarzucić Greenowi? Płyta nie jest równa. Lepsze kawałki przeplata tymi gorszymi, które z chęcią chcemy przełączyć. Co jeszcze? Wiek. Manderson "poważnie" debiutuje w wieku 27 lat. Szkoda, bo Wielka Brytania miała go już wcześniej. Reszta Europy dopiero poznaje tego rapera.
Ocena: 3.5/5 (na zachętę. No i ten akcent!)
Piotr Strzemieczny
Całkiem niedawno wpadł w moje ręce longplay Wileya Chill Out Zone, wydany w lipcu tego roku. Szkoda, że dopiero teraz, bo jest to idealna ścieżka dźwiękowa lata. Chociaż może będzie to miła odmiana podczas trwającej już na dobre szaro-burej polskiej jesieni.
Dels to debiutant na brytyjskiej scenie hip-hop/grime i zarazem kolejne trafione odkrycie Ninja Tune. GOB to w pełni dojrzałe teksty i świetne, surowe podkłady. To na prawdę dobry album, którego nie powinno zabraknąć w waszej domowej płytotece.
Wiley potrafi zaskoczyć. Pozytywnie. Czas przestać go kojarzyć z ”Wearing My Rolex” i ”Summertime”. To co usłyszycie na siódmym studyjnym albumie jest zupełnie niepodobne do popu. To czysty hip hop i grime z elementami uk garage. Przygotujcie się na to, że wasze nogi same zaczną się ruszać w rytm 100% Publishing!
Ledwie wydał swój siódmy już album 100% Publishing, a teraz na słuchaczy czeka kolejny prezent - mixtape.
